Przy tym daniu należy siorbać i chlapać. Na czym polega fenomen ramenu? [ZAPROSZENIE]

W Randori Ramen na ul. Kniaziewicza, w którym mieliśmy okazje gościć, przekonaliśmy się, dlaczego ramen był potrawą tradycyjnie przygotowywaną dla robotników. Naczynie, w którym jest podawana ta sycąca zupa, mieści około 700ml potrawy. Jest w nim zawsze długi makaron pszenny, wywar, przygotowywany na mięsie wieprzowym lub na warzywach, w wersji wegańskiej, oraz różne dodatki. W ramach Restaurant Week zjedliśmy go z przystawkami oraz deserem. To naprawdę sycący posiłek, który zaspokoi apetyt największego głodomora. Nigdy nie sądziłam, że nie dam rady zjeść czegoś tak dobrego, ale tutaj faktycznie się poddałam.

Zobacz całą galerię (4 zdjęć)

W wersji vege wśród dodatków znalazły się boczniaki w tempurze, marynowane grzyby shitake, wegański parmezan i glony, a w wersji mięsnej m.in. karkówka i jajka nitamago (marynowane w sosie sojowym przez 12 godzin). Wszystko to oczywiście w towarzystwie makaronu i kremowego, serowego bulionu.

Każdy składnik ramenu to osobna kulinarna historia. To, co dodane zostało do naszej zupy, ma swój własny smak, którym możemy cieszyć się niezależnie, zjadając składniki pojedyńczo, lub wymieszać je, zyskując nową jakość. Osobnym tematem jest bulion – gładki, kremowy, słodki, ale z wyczuwalnym pazurem.

Do jedzenia ramenu używa się pałeczek i sporej łyżki. Stałe składniki je się pałeczkami, a wywar można wypić bezpośrednio z naczynia lub pomóc sobie łyżką. Siorbanie jest zalecane przez specjalistów, a do naszych „sztućców” dołączona była serwetka, którą można było ochronić odzież przed chlapiącym wywarem.

Uważam, że w ramenowniach powinny być pokoje do odpoczynku. Po konsumpcji przystawek (wakame i kimchi), zupy i deseru (pudding ryżowy z musem mango) marzyłam, aby się zdrzemnąć. Jednak z brzuchem pełnym ramenu człowiek robi się szczęśliwy. Nawet jeśli boli z przejedzenia.